آدم نمیتونه توی زندگیش همیشه توی یک پاراگراف راه بره که ، همیشه معقول رفتار کنه ، مهربون باشه و رفتارای احمقانه ای که از نزدیکترینهاش میبینه به رو نیاره و بگه احترام لازمه .

گاهی وقتا یه نقطه لازمه ، مثل مکثی که بعد از بعضی میزانهای پیانو لازمه ، مثل دستی که وقت نوشتن با نقطه گذاری جاشو تکون میده و از نو یه چیز مرتبط متفاوت تو یه سطر جدید مینویسه .

 

به نظر من روز قیامت هم خدا بنی بشری رو که این همه تودرتویی داره بر حسب تعداد این پاراگرافها و ربطشون به هم عدالت میکنه . پس اصلن جای نگرانی نیست اگه فازهای رفتاریمون انقدر فرق میکنه .

 

اون چیزی که این روزها لازم دارم کمی سنگدلیه یا سنگ دلی .

 

۱۵/۲/۱۳۸۶ : سنگدل میشویمممم !