کره ی زمین

بی شک یکروز

وزن کج و معوجش را روی من پهن خواهد کرد و من ِ انسان  ِ کوچک زیرش له خواهم شد

این خیلی واقعیتر از 2+2=4 و این حرفهاست 

جایی وسط کوهی دشتی صحرایی سوئدی ایرانی آمریکایی جایی ..

مهم اینست که تا قبلش دل آدم خوش باشد

مثل کوچیکیهایی که جلوی تلویزیون منتظر دیدن نیلز و ممل و بامزی و مدرسه ی موشها میشستم

و دلم خوش بود

مثل 18 سالگی و دل خوشی رتبه ی سه رقمی و دانشگاه

مثل تمام نمودارهای تقدم و تاخری که این روزها هی میکشیم و میکشیم بلاخره به یکجایی ختم میشن

..............

ما داریم چی کار میکنیم دقیقن با خودمون ، با هم ؟ ... 

.......