تا کی باید ندونم و تا کی باید اعتراض کنم بدون اینکه هیچ جوابی بشنوم ؟ تا کی باید جدایی ببینم ؟ تا کی باید در اوج یقین ، ناگهان به تباهی برسم ؟ وقتی یهو همه چیز ، دقیقا همه چیز به شک تبدیل میشه ، چه جوری میشه یه جایی واسه اعتماد باز کنم ؟ چه جوری باید دوست داشته باشم ، چه جوری باید راضی باشم ، وقتی واقعا نمیشه آدمارو بفهمم ؟ دوستان فکر میکنن خیلی لطف دارن ، اما تا حالا یکی پیدا نشده بهم بگه : دختر جون ! تو که انقدر نفهمی ، بری بمیری بهتر نیست ؟ اینجوری حداقل میفهمم یکی فهمیدتم ...